|
«به گفته دكتر فريدون فروهرى... عمل وازكتومى - بستن لوله مردان - از سال 1993 در ايران انجام مىشود و تاكنون 200 هزار نفر در كشور تحت اين عمل قرار گرفتهاند.»
«روزنامه اطّلاعات، 29/4/1379»
که البته، قطعا آمار وازکتومي بيش از اين حرفهاست. آخرين آمار زنانى كه توبكتومى شدهاند نيز در دست ندارم، ولى از بعضى اخبار مىتوان اينگونه نسبتسنجى كرد كه زنان تقريباً بايد 15 برابر مردان مورد اين عمل قرار گرفته باشند كه نتيجه آن، حدود 3 ميليون توبكتومى مىشود! آيا مىدانيد در اثر اين عوامفريبيها، چند ميليون نفر از مردم كشورمان ملزم شدهاند به ساير مضرّات و بيماريهاى لاعلاج و يا صعب العلاج تن بدهند؟ و از آنها كه به خاطر بهداشت بارورى و براى جلوگيرى از خطرات ناشى از زايمان و دفاع از حقوق زنان و باصطلاح رفاه حال مردم! آنان را به مصرف اين داروها تشويق و ملزم و اجبار كردهاند مىپرسم: آيا مضرّات زايمان بيشتر بود يا بيماريهاى متعدّد و مختلفى كه در اثر استفاده از اين ابزار، ناشى شده است؟ و چه كسى جوابگوى اينهمه جنايتِ آشكار و نهان و خواسته يا ناخواسته است؟ تبليغاتى كه براى مضرّات زايمان براه افتاده است، علاوه بر اينكه با سير خلقت و سرشت آدمى و روايات متعدّد كه سفارش بر زايمان متوالى دارند مخالف است، با نظر پزشكانِ امروز نيز مخالف است. ولى متأسّفانه نشر آراء مخالف، شديدا كنترل شده، و چون مغاير با سياست كنترل جمعيّت است، در جرايد و صدا و سيما هرگز پخش نمىشود، مگر اندكى از آن كه از تيررس مراقبين، دور مانده است.
در تأييد اين سخن، به چند خبر پزشكى در اين زمينه توجّه فرماييد:
«باردارى زنان در دهه پنجاه سالگى، سبب طول عمر مىشود... پژوهشگران مىگويند: زايمان در دهه پنجاه سالگى، سبب پيرى ديررس و طولانى شدن عمر مىشود. دانشمندان معتقدند، مىتوان طولانى شدن عمر زنان را با طولانى شدن زمان باردارى آنان مرتبط دانست.»
«روزنامه رسالت، 22/6/1376»
«باردارى در سنين جوانى، خطر ابتلا به سرطان سينه را كاهش مىدهد. مادرانى كه اوّلين طفل خود را در سنين جوانى به دنيا مىآورند، احتمالاً ژن ضدّ سرطانى در بدنشان به فعّاليّت در مىآيد كه از ابتلاى آنان به سرطان سينه در سالهاى بعد، جلوگيرى مىكند. بانوانى كه در حدود سنّ هجده سالگى صاحب نخستين فرزند شدهاند، پنجاه درصد كمتر از ديگر بانوان، در طول عمر خود با خطر ابتلا به سرطان سينه مواجه هستند...»
«ماهنامه پيام زن، آبان ماه 1374»
«... دانشمندان غربى كشف كردهاند، زنان، پس از باردارى، مقاومت بيشترى در مقابل ابتلا به بيمارى سرطان پيدا مىكنند. باردارى، در بدن بانوان، تغييراتى دراز مدّت و يا هميشگى به وجود مىآورد كه در نتيجه آن، سموم و داروهاى شيميايى با سرعت بيشترى از سيستم جريان خون آنها خارج مىشود. به گفته متخصّصين انستيتوى ملّى سرطانشناسى در دانشگاه نيوجرسى آمريكا، اين اكتشاف، منشأ اثرات مهمّى در بخش سرطانشناسى در علم ژنتيك و همچنين نحوه دارو براى زنان خواهد شد. نتيجه تحقيقات انجام شده در اين مركز نشان مىدهد، آنزيم پى - 4501 از خانواده سانيوكروم كه سموم بدن را تجزيه مىكند، در بدن زنانى كه قبلاً باردار شدهاند، فعّاليّت بيشترى دارد. فعّاليّت اين آنزيم كه موادّى مانند كافئين را از بدن دفع مىكند، در زنانى كه باردار نشدهاند و يا از داروهاى خوراكى براى جلوگيرى از باردارى استفاده مىكنند، به مراتب كمتر است. آنزيمهاى ديگر از خانواده سانيوكروم، هورمونهايى مانند استروژن را توليد مىكنند كه در رابطه با بيمارى سرطان سينه در زنان نقش دارند. يك متخصّص جنينشناسى در اين باره گفت: باردارى سبب مىشود نحوه رفع داروها و موادّ شيميايى از بدن زنان، براى سالها و يا براى هميشه تغيير كند...»
«ماهنامه پيام زن، دى ماه 1374»
«پژوهشگران به اين نتيجه رسيدهاند كه احتمالاً زنانى كه هرگز باردار نشدهاند، دو برابر زنانى كه وضع حمل كردهاند در معرض ابتلا به بيمارى سرطان مغز قرار دارند. اين پژوهش همچنين چند گزارش قبلى را تأييد مىكند داير بر اينكه زنانى كه زايمان داشتهاند، كمتر در معرض ابتلا به سرطان روده قرار دارند. يكى از پژوهشگران معتقد است كه اكثر سرطانهاى موجود در زنان به ترشّح هورمونهاى زنانه مربوط مىشود. هر ماه در رحم زن تخمكى بهوجود مىآيد و در طول آن مدّت، بدن زن در معرض فعل و انفعالات و دگرگونيهاى هورمونى قرار مىگيرد تا زن را براى باردارى آماده سازد. ولى يك چنين دگرگونيهاى هورمونى در طول باردارى رخ نمىدهد و در مدّت زمانى كه زن از پستانش به كودك شير مىدهد، شدّت دگرگونيها تخفيف مىيابد. بار دارى و شيردادن به كودك، بدن زن را از دگرگونيها و تلاطمات شديد هورمونى باز مىدارد. يافتهها و نتيجهگيريهايى از اين نوع نشان مىدهد كه چرا ميزان ابتلا به بيمارى سرطان پستان در دوران معاصر رو به افزايش گذاشته است. هر ماه رحم زن تخمك ويژه باردارى را در رحم قرار مىدهد و پستان سهم بيشترى از دو هورمون استروژن و پروژسترون كه هورمونهاى زنانه هستند دريافت مىدارد. اين هورمونها پستان را هدايت مىكنند تا براى آماده شدن جهت توليد شير، شروع به تقسيم كنند. و مىدانيم كه بيمارى سرطان نيز در اصل چيزى جز تكثير ناخواسته و نابجاى سلّولها نيست. باردارى زنان و شيردادن به كودكان، از خطر تكثير سلّولهاى بىقاعده مىكاهد و در نتيجه زنان را از ابتلاى به سرطان پستان مصون مىدارد...»
«ماهنامه پيام زن، ارديبهشت ماه 1372»
«پزشكان با مطالعه بر روى وضعيّت جسمانى و بدنى چند زن مبتلا به آرتروز يا ورم مفاصل رماتيسمى دريافتهاند كه در دوره باردارى، بيمارى آنها خودبخود و بدون استفاده از هرگونه دارو و درمان تازهاى برطرف مىشود...»
«روزنامه ايران، 29/7/1376»
«نتيجه تحقيقات گروهى از دانشمندان، بر روى حيوانات و انسان، حاكىاست، هر كدام از والدين كه مراقبت از فرزند را بر عهده مىگيرند، عمر بيشترى دارند. پژوهشگران مؤسّسه تكنولوژى كاليفرنيا و مؤسّسه پژوهشى اسكريپس، ميزان عمر انسان و 9 گونه از حيوانات را مورد مطالعه قرار دادهاند... پژوهشگران در نتيجهگيرى آوردهاند كه معلوم مىشود، اين تصوّر عمومى خلاف واقع است كه مادران به دليل انرژى كه صرف پرورش فرزند مىكنند و به دليل خطراتى كه باردارى و وضع حمل برايشان دارد عمر كمترى نسبت به پدران دارند.»
«روزنامه ايران، 4/6/1377»
«مركز كنترل و پيشگيرى بيماريها در آمريكا با انتشار نتيجه تحقيقات خود اعلام كرد:... در حالى كه به دنيا آوردن نوزادان با فاصله سنّى بسيار كم، مىتواند براى سلامتى نوزاد مضرّ باشد، در عين حال، فاصله زياد بين تولّد آنها، مضرّتر است. بر اساس اعلام مركز كنترل و پيشگيرى بيماريها، هر دو حالت ممكن است باعث شود، نوزادِ وارد، نارس و يا كوچك بوده و مشكلات سلامتى دراز مدّت پيدا كند. بر اساس اين تحقيقات براى حاملگى دو باره بهتر است كه بين 18 تا 23 ماه صبر كرد. اين فاصله براى باردارى مجدّد و داشتن طفل سالم و طبيعى، ايدهآل است. دكتر (بائويينگژو) سرپرست اين تحقيقات گفت: بدن به نحوى مىداند كه اين فاصله براى سلامتى نوزاد، مناسب است. تحقيقات، نشان داده است: نوزادانى كه مادرانشان بعد از شش ماه از اوّلين تولّد دوباره باردار شدهاند، 30 تا 40 درصد با اين خطر روبرو بودهاند كه نوزادى نارس و يا ريز اندام داشته باشند. همچنين آن دسته از مادرانى هم كه 10 سال صبر كردند تا فرزند ديگرى به دنيا آورند، دو برابر، بيشتر در معرض اين خطر قرار گرفتند و 50 درصد با اين احتمال كه صاحب يك نوزاد نارس شوند، روبرو شدند. اين تحقيقات، بر اساس 173 هزار و 205 مورد تولّد از سال 1989 تا 1996 در ايالت (يوتا) انجام گرفت.»
«روزنامه اطّلاعات، 12/12/1377»
آنچه از اين اخبار بدست مىآيد اين است كه فاصله بين دو باردارى، كه پس از آن، «بدن به نحوى مىداند كه بايد باردار شود»، همان مدّتزمان شيردهى است. و طبق نظر پزشكان، يكى از عوامل جلوگيرى از باردارى كه داراى درصد بالايى مىباشد، شيردهى است. اگرچه اين تحقيق نتيجه تازهاى در بر ندارد بلكه اشاره به سير طبيعى دوران پس از باردارى است. ولى اگر كسى تابع تحقيقات پزشكى باشد، با اين تحقيق و ساير تحقيقاتى كه ذكر شد، معلوم مىشود كه سير طبيعى زايمان بايد ادامه يابد. در غير اين صورت مشكلات فراوانى دامنگير مادر و كودك خواهد شد. اگرچه ما تعبّدى نسبت به نظرات پزشكان نداريم، و با ديدن اين همه مصلحتانديشى، علم پزشكى، اعتبارش را از دست داده است. ولى اگر بناست كه نظر پزشكان براى زيانِ باردارى، معيار و ملاك باشد، نظرات خلاف آن نيز بايد به طريق اولى معيار و ملاك باشد. چون در راستاى نظم خلقت است، و در نظم خلقت، که شاهکار خلاق عالم است، اشتباهى نيست. در جمع بندى اين نظرات آنچه لازم است گفته شود اين است كه: بهترين راه براى رسيدن به حقيقت، آن است كه از سرچشمه زلال حقيقت يعنى معارف قرآن و عترت سيراب شويم. در غير اينصورت، سراب را آب پنداشته و به اميد رسيدن به آن، هميشه تشنه، و وجودمان سرشار از رنج و تعب خواهد بود.
با كمال تأسّف، مسؤولان و مبلّغان مذهبى ما نيز همچون گروه كثيرى از مردم، در مسير سيلاب تجدّد گرايى كه از غرب سرازير شده است دست و پا مىزنند و در اثر غرق شدن در اين سيلاب، نداى قرآن و سفارشات معصومين عليهم السلام را نمىشنوند. زيرا تصوّرشان اين است كه در دنياى تجددگرايي امروز، مطرح كردن فرمايشات و سفارشات رسول گرامى اسلام صلى الله عليه وآله وسلم، و عترت آن حضرت، تحجّر و عار است و باعث انزواى بين المللى آنان مىشود و ممكن است ايشان را در ملعبههاى جهانى راه ندهند. دشمن نيز اين نقطهضعف را دريافته و با تمام توان وارد عمل شده است. دبير كلّ وزارت مستعمرات انگليس به آقاى همفر، جاسوسى انگليسى مىگويد:
«اى همفر! در سفر آينده دو هدف اساسى در پيش دارى: 1 - نقطه ضعف مسلمانها را درك كنى، و ببينى از چه راهى مىتوانيم در داخله آنان رخنه كنيم، و ريشه آنان را بكنيم. زيرا اساس پيروزى بر دشمن همين است...»
«كتاب خاطرات سياسى و تاريخى مستر همفر، صفحه 57»
و اكنون همين سياست مو به مو، توسّط غرب جنايتكار، در كشورهاى اسلامى بويژه ايران اعمال مىشود. به همين دليل غربيها جنجال بهپا مىكنند و مىگويند:
«در ايران حقوق بشر را با بريدن دست دزد پايمال مىكنند».
در نتيجه اين جنجال، براى تبعيّت از قوانين حقوق بشر، سارق، مجازات نشده و هر روز آمار سرقت و سارقان، رو به افزايش است. و سپس اهل نظر حكم مىكنند كه، دزدى، ريشه در تربيت خانوادگى، برخوردهاى والدين، كمبود محبّت، و افزايش جمعيّت دارد. غربيها بانگ سر مىدهند كه:
«حقوق زنان در ايران پايمال مىشود».
و نتيجهاش اين مىشود كه زنان ايران، سريعاً و بدون محاسبه صحيح، وارد هر صحنه اي مىشوند، هرچه بادا باد. كه نكند خداى ناكرده مارا واپسگرا معرّفى كنند. غربيها مىگويند:
«به خاطر سنگسار حقوق زنان از بين رفت».
نتيجهاش آن مىشود كه با تعطيلي مجازات زناکاران، آمار زنا و فساد اخلاقي سر به فلك مىكشد و... . اين در حالى است كه در كشور عربستان سعودى با وجودى كه وهّابيان در مسند قدرتند، هم دست دزد قطع مىشود و هم زناكار سنگسار مىشود؛ زنان نيز حقّ رانندگى ندارند چه رسد به شركت در پستهاى دولتى. در عين حال هيچكس به آنها نمىگويد حقوق بشر را پايمال كردهايد. و آنان طبق خواسته خودشان، كشورشان را اداره مىكنند. اكنون اگر دشمنان، مارا در خواندن نماز مسخره كنند و آداب اسلامى را ضدّ حقوق بشر بدانند، عكس العمل ما چه خواهد بود؟ لابد براى اينكه ما را در زمره كسانى بدانند كه تا حدودى به دروازه تمدّن نزديك شدهاند، نماز را تعطيل مىكنيم! و اكنون كه فرامين الهى و سفارشات رسول گرامى اسلام، و روايات ائمّه هدى عليهم السلام با معيارهاى غربى امروز سازش ندارد، به راحتى دست از آنها كشيده و فقط در مجالس خانگى، آنهم به صورت دست و پا شكسته آنها را مطرح مىكنيم! عاقبتِ دور شدن از حقيقتى كه در چارچوب دين و سفارشات معصومين عليهم السّلام جاى دارد، سقوطِ اخلاقى، اجتماعى، اقتصادى، جسمى و روانى است كه شاهد آن هستيم. و تا زمانى كه به سرچشمه زلال حقيقت برنگرديم، چاره اي نداريم و مجبوريم كه از گنداب بوجود آمده از تمدّن غرب بنوشيم و پيامد نكبتبار آنرا چه بخواهيم و چه نخواهيم، بچشيم.
* تشكّر و قدردانى :
آرى اين تلاش چشمگير براى قطع نسل شيعيان ايران، جدّاً سزاوار قدردانى اربابان است. و ما اگرچه در ساير امور، هميشه عقبافتادهايم ولى در اجراى سياست كنترل جمعيّت مسلمانان، بحمداللّه گوى سبقت را از تمام كشورها ربوديم و منتظر تشويقهاى غرب مانديم! و ناگهان شنيديم كه:
«راديو دولتى انگليس طىّ گزارشى اعلام كرد: فقط يكى از درمانگاههاى تهران، در طول 4 سال گذشته بيش از 12 هزار مرد را در چارچوب برنامه كنترل جمعيّت، عقيم كرده است. اين راديو در گزارش خود، پيشرفت برنامه كنترل جمعيّت در ايران را با خوشحالى ستود.»
«روزنامه جمهورى اسلامى، 30/7/1376»
«راديو دولتى انگليس، بى بى سى، در گزارشى از نتايج آمارگيرى نفوس و مسكن در جمهورى اسلامى ايران از اينكه برنامه كنترل جمعيّت در اين كشور منجر به كاهش رشد جمعيّت شده، ابراز خوشحالى كرد...»
«روزنامه جمهورى اسلامى، 26/10/1375»
«دفتر صندوق جمعيّت ملل متّحد گفت: جمهورى اسلامى ايران در برنامههاى تنظيم خانواده، موفقيّت چشمگيرى داشته است...»
«روزنامه اطّلاعات، 21/4/1375»
«مديريّت جمعيّتشناسى واشنگتن: ايران در زمينه كنترل جمعيّت برنامههاى چشمگيرى داشته است... اين دانشمند... گفت كه طىّ چند ساله اخير كنترل جمعيّت در ايران به گونهاى است كه هيچ كشورى در جهان قادر نبوده است در چنين مدّت زمانى، اينچنين رشد عظيم جمعيّت خود را كاهش دهد.»
«روزنامه همشهرى، 22/4/1376»
«نماينده صندوق جمعيّت ملل متّحد در جمهورى اسلامى ايران، آقاى شويونسو، از ايران به عنوان يكى از كشورهاى مهمّى كه برنامه عمل كنفرانس جمعيّت و توسعه كه در سال 1994 در شهر قاهره برگزار شد را فعّالانه اجرا مىكند تقدير بعمل آورد...»
«روزنامه ابرار، 23/4/1375»
«مؤسّسه ملّى مطالعات جمعيّتى كه مركز آن در پاريس است، در گزارشى كه منتشر ساخت، اعلام كرد: از سال 1986، نرخ بارورى در ايران با حمايت دولت جمهورى اسلامى، كاهش چشمگيرى داشته است... دولت نيز بطور علنى خود را به كنترل زاد و ولد متعهّد ساخته است... امروزه عقيم كردن مردان نيز مورد تشويق قرار گرفته است.»
«روزنامه خراسان، 7/9/1375»
در اين گزارش، دو نكته جلب توجّه مىكند: نكته اوّل، مسأله علنى بودن كنترل جمعيّت است كه اميدواريم مسؤولان نظام، به مبارزه علنى با رشد جمعيّت اكتفا كرده و فكر مبارزه غير علنى را در سر نپرورانند. نكته دوّمى كه در اين گزارش آمده است، عقيم كردن مردان است كه در نظر نويسنده گزارش، يعنى خانم مارى لاديه فولادى، تشويق براى عقيم كردن مردان بسيار عجيب آمده است. او از اين مسأله غافل است كه با استفاده از تبليغات ويژه در ايران، عقيم كردن مردان و زنان بسيار سهلتر از آن است كه غربيان فكر مىكردند. عقيم کردن مردان و زنان که سهل است، اگر ما را مجبور کنند، گوسفندانمان را نيز عقيم مي کنيم تا جمعيت علف خواران روي کره خاک، منفجر نشود، و علف براي نسل آينده گوسفندان نگهداري شود!
و مسألة اصلي و قابل توجه اينكه: ارج و قرب ما آنقدر بالا رفته كه انگليس و آمريكا نيز از ما قدرداني كردند و اقدامات مارا در كنترل نسل ستودند. چه از اين بهتر ؟! به دنباله تشكّرات توجّه فرماييد:
«روزنامه لوسآنجلس تايمز در گزارشى در باره روشهاى كنترل جمعيّت در ايران... نوشت: گروههاى كنترل جمعيّت در جهان، بيشترين امتياز را در كنترل جمعيّت، به ايران دادهاند... در ايران بعد از تبليغات وسيع دولت و فراهم سازىِ امكانات، روز به روز بر تعداد مردمى كه داوطلبانه براى محدود ساختن بارورى خود اقدام مىكنند، افزوده شده است...»
«روزنامه صبح خانواده، 23/2/1377»
«از طرف سازمان ملل، ايران كشور نمونه در برنامه تنظيم خانواده شد.»
«هفتهنامه زن روز، 23/12/1376»
«دكتر نفيس صدّيق نيز از نقش خوب و مثبت ايران براى كمك به برنامههاى اصلاح ساختار جمعيّتى، تقدير كرد.»
«هفتهنامه زن روز، 26/7/1376»
«به گزارش آسوشيتدپرس از واشنگتن، آمريكا در سال گذشته، به دليل رهبريّت ناموفّق سياسى در زمينه سياستهاى جمعيّتى، در رأس فهرست كشورهاى ناموفّق قرار داشت... در اين فهرست، ايران به همراه اندونزى، بنگلادش، پرو، زيمبابوه، به خاطر ايجاد امكان دسترسى بيشتر به خدمات تنظيم خانواده مورد ستايش قرار گرفته است...»
«روزنامه جمهورى اسلامى، 16/12/1372»
تقديرها فراوان است. آنچه كه مرا بر آن داشت تا تعدادى از آنها را يادآور شوم، اين بود كه معلوم شود چه كسانى از كنترل جمعيّت در ايران شاد شده و لبخند رضايت بر لبانشان نقش بسته است. كه ملاحظه فرموديد: انگليس، آمريكا و سازمان ملل، كاملاً اظهار رضايت كرده و موفقيّت ايران را در اين اقدام ستودهاند! در پى صدها تعريف و تمجيد و تشويق در همين راستا، آقاى دكتر مرندى (وزير بهداشت و درمان) به خود اميدوار شده و از اينكه توانسته است اين خدمت شايسته را به آرزومندان قطع نسل مسلمانان، ارائه دهد بسيار خرسند گشته و در كمال خرسندى سر از پا نشناخته، افاضه فرمودند كه:
«... حتّى شعار دو فرزند كافى است، به يك فرزند تغيير يابد.»
«روزنامه سلام، 22/4/1376»
و آنگاه مجامع غربى براى آنكه قدردانيهاى خود را رسميّتِ بيشترى بخشند، تصميم گرفتند كه به پاس خدمات آقاى مرندى به جامعه غرب، و برای پرداختن دستمزد خوش رقصيهای اين ابر جنايتکار نرم بر، به خاطر موفقيت و پيروزي در اين جنگ بىصدا، جايزهاى ناقابل به عنوان شاباش به او تقديم كنند. تا شايد بتواند شعار «يك فرزند كافى است» را عملى سازد. كه البتّه اكنون كه در مرداد ماه سال 1379 بهسر مىبريم، تبليغات براى اين شعار، آغاز شده و روزبروز حجم گستردهاى مىيابد. هرچند با وجود تورّم و فشار اقتصادى كه در پيروى از دستورات بانك جهانى و صندوق بين المللى پول و جنايتكاران غربى، توسط جنايتکاران داخلي بر مردم وارد مىشود، كار به جايى رسيده كه همان يك فرزند هم برايشان زياد است. پس بهتر است كه آقاى مرندى و امثال او، براي اجراي يک طرح جامع اختة عمومي، به گونه اي اساسىتر فکر کنند و مردم را از بند همان يك فرزند هم خلاص فرمايند. اللهم وفقه لما يحب الغرب و يرضی. و آن گونه که از ظاهر امر پيداست، موفقيت در اين امر نيز چندان نيازي به زحمت طاقت فرسا ندارد. لطفاً توجّه فرماييد:
«دكتر فريبرز رئيس دانا استاد دانشگاه طباطبايى گفت: سنگينى هزينه زندگى مهمترين علّت كاهش نرخ رشد جمعيّت، در كشور است. وى با ارائه مقالهاى در سوّمين سمينار ملّى آمارهاى حياتى افزود: سطح زندگى تأثير مستقيمى بر ازدواج و كنترل زاد و ولد دارد.»
«روزنامه جمهورى اسلامى، 27/11/1377»
اين فرمايش، از حيث تئوري بسيار بديهي است. اما از حيث عملي، نکند خداي ناکرده، فشارهاي اقتصادي که ملت مظلوم ايران با آن دست به گريبان است، و گره هايي که در تشکيل و ادامه زندگي مردم ايجاد شده و مي شود، به هدف ايجاد مقدمه واجب باشد!!! بگذريم... در هر صورت، مراسم اعطاى جايزه به آقاي دکتر مرندي برگزار شد و:
«خانم لوئيس فرشت قائم مقام دبير كلّ سازمان ملل در پيامى كه توسّط خانم گليان سورنسن مشاور دبير كلّ اين سازمان در امور خارجه، در مراسم اعطاى جايزه جمعيّت به دكتر عليرضا مرندى قرائت شد گفت: جايزه جمعيّت سازمان ملل در سال 1981، به منظور ارتقاى آگاهى در باره پيامدهاى اقتصادى و اجتماعى افزايش جمعيّت خاصّه در زمينه توسعه، بنيانگذارى شد... وى افزود:... دكتر مرندى در بحثهاى خود با رهبران مذهبى، توجّه آنان را به اين نكته جلب كرد كه كنترل جمعيّت مغايرتى با روح مذهب ندارد، و تلاش وى در اين باره باعث شد، نرخ رشد جمعيّت در ايران از 3/2 درصد در سال 1986، به 4/1 درصد در سال 1997 كاهش يابد...»
«روزنامه اطّلاعات، 20/3/1378»
مبارک است انشاء الله.
در اين مراسم، علاوه بر اعطاى جايزه، تلويحاً يك درجه كارشناسى مذهبى هم به آقاى مرندى پيشكش شده است. اگرچه در عبارت «رهبران مذهبى»، نوع مذهب قيد نشده است! و چه جالب است که يک نفر کارنشناس مذهبي، به هزاران کارشناس مذهبي تفهيم کند، که کنترل جمعيت، با روح مذهب، مغايرتي ندارد! با وجود اين کارشناسان مذهبي، فاتحه تمام مذاهب را بايد خواند. كارگزاران غربىِ كنترل جمعيّت، پس از آنكه ديدند ايران موفقيّت خوبى در اين راستا کسب کرده، آن را به عنوان الگو براى ساير كشورهاى اسلامى معرّفى كردند. توجّه کنيد:
«مدير بخش آسيا و اقيانوسيّه صندوق جمعيّت سازمان ملل متّحد، فعّاليّتهاى جمعيّت و تنظيم خانواده در ايران را الگويى براى كشورهاى آسيا و اقيانوسيّه دانست...»
«روزنامه همشهرى، 7/8/1378»
«نماينده صندوق جمعيّت ملل متّحد گفت: جمهورى اسلامى ايران در زمينه تنظيم خانواده و بهداشت، الگوى مناسبى براى ديگر كشورهاى اسلامى است...»
«روزنامه ايران، 30/3/1375»
هـ : آموزش نسل جوان :
يكى از نگرانيهايى كه انگليسىها و عليرضا مرندى را آزار مىداد مسأله افزايش جمعيّت در سالهاي آينده بود. توجّه كنيد:
«راديو دولتى انگليس، بى بى سى، در گزارشى از نتايج آمارگيرى نفوس و مسكن در جمهورى اسلامى ايران، از اينكه برنامه كنترل جمعيّت در اين كشور منجر به كاهش رشد جمعيّت شده ابراز خوشحالى كرد. اين راديو در پايان همين گزارش نگرانى خود را از احتمال افزايش ميزان رشد جمعيّت ايران در سالهاى آينده ابراز داشت.»
«روزنامه جمهورى اسلامى، 26/10/1375»
«دكتر عليرضا مرندى، گفت:... اگر برنامه كنترل جمعيّت، به صورت جدّى دنبال نشود و 13 ميليون زوج جوان با آموزشهاى ما فقط دو فرزند داشته باشند، ظرف 10 سال آينده، جمعيّت، باز هم افزايش خواهد يافت.»
«هفتهنامه اميد جوان، 7/5/1375»
و نيز گفت:
«چنانچه برنامهريزيهاى صحيح و اقدامات لازم صورت نگيرد با ورود 32 ميليون جوان به عرصههاى زندگى مشترك و تشكيل خانواده باز هم ميزان جمعيّت رو به فزونى مىرود. دكتر مرندى گفت: زوجهاى آينده حتّى اگر بخواهند دو فرزند هم داشته باشند در 20 سال آينده 32 ميليون نفر به جمعيّت كشور اضافه خواهد شد.»
«روزنامه سلام، 22/4/1376»
براى رفع اين نگرانى از چهرههاى فعّال اين سياست، يك راه حلّ جدّى و مؤثر لازم بود. اين راه حل را در اجلاس جهانى زن در پكن كه در سال 1374 برگزار شد جستجو مي كنيم. در اجلاس مذكور، و نيز اجلاس جمعيّت و توسعه كه در شهر قاهره برگزار شد، راهكارهاى فراوانى ارائه گشت. از جمله: همجنس بازى، سقط جنين، آموزش جنسى (که منجر به تولد فرزند نشود)، خودارضائى، بىعفّتى و... كه پذيرش رسمى بعضى از اين فاكتورها (فکر مي کنم 92 يا 72 ماده از حدود 300 ماده) توسّط نمايندگان كشورمان با مشكلاتى همراه بود. زيرا اين فاکتورها، به حدي شنيع بودند که پذيرش آنها در شأن يک مذهبي غير مسلمان هم نبود چه رسد به مسلمان!ولى مواد کنوانسيون، به گونه اي طراحي شده بودند که با پذيرش برخي از فاكتورها، بقيّه نيز خودبخود عملى مىشد. و با تصويب قطعنامه مربوطه، همه كشورها هرچند در دراز مدّت، عملاً ملزم به رعايت تمام موادّ آن خواهند شد! در اجلاس جهانى زن در پكن:
«... پيرامون مسؤوليّت و وظيفه والدين براى نظارت بر آموزش بهداشت جنسى و بهداشت بارورى در 22 مورد سند، اشاره شده است...»
«هفتهنامه كيهان هوايى، 22/6/1374»
عبارت «آموزش بهداشت جنسى و بهداشت بارورى» براى تمام دستاندركاران سياست كنترل جمعيّت، عبارت تعريف شدهاىاست و ابهامى ندارد. و لذا تقريباً چهل روز پس از برگزارى اين كنفرانس و در راستاى فرامين تصويبى آن:
«در جلسه علمى ارتقاى بهداشت روانى دانشآموزان تهران اعلام شد كه از اوّل آبانماه سال جارى به 190 هزار دانشآموز سال چهارم دبيرستانهاى دخترانه سراسر كشور، آموزشهاى مربوط به كنترل و تنظيم خانواده داده مىشود...»
«هفتهنامه صبح، 2/8/1374»
و اين آموزشها، چه غوغايي در درون جوانان مجرد که تمام وجودشان سرشار از شهوت است، ايجاد کرده و مي کند؟! و چه پيامدهايي را به دنبال داشته و دارد؟! اين را در ميزان آمار فساد جستجو کنيد... به هر حال، تأكيدات مختلف در زمينه آموزش جوانان همچنان ادامه داشت:
«خانم جوديت مككى، نويسنده اطلس بهداشت جهانى، خطاب به كشورهاى رو به رشد گفت: دختران را آموزش دهيد وگرنه هرگز از تنگدستى و فلاكت و فقر بهداشتى رهايى نمىيابيد... اگر شما به زنان تعليم و تربيت ندهيد، مسائل به شكل پيچيدهاى از كنترل خارج مىشود. او افزود: زنان با سواد، برنامههاى تنظيم خانواده را بهتر مىپذيرند.»
«روزنامه رسالت، 3/6/1375»
«سرويس جهانى بى. بى. سى، با هماهنگى بنياد جهانى خانواده، اقدام به پخش برنامههايى به اصطلاح تربيتى و آموزش در خصوص مسائل جنسى و جلوگيرى از باردارى در كشورهاى مسلمان نموده است. اين برنامهها كه به زبانهايى چون فارسى، انگليسى، اردو، پشتو، بنگالى، و غيره پخش مىشوند، مجموعه آنها نيز اخيراً به صورت يك كتابچه و با عنوان (راز جنسيّت) نيز به چاپ رسيده كه حاوى مباحثى چون تشويق افراد به خودارضايى، طرح و تأييد همجنس بازى و بحث و گفتگوى آزاد در خصوص مسائل جنسى مىباشد، كه تعداى از آنها نيز به زبان فارسى تنظيم شده و به داخل كشور ارسال گرديدهاند. توطئه جديد اين مراكز در حالى شروع شده كه برخى اشخاص در محافل داخلى نيز سعى دارند با توسّل به بهانههايى چون كنترل جمعيّت، ضرورت آموزش مسائل جنسى به جوانان را در سطح مدارس طرح كرده و در اين زمينه جزواتى نيز به منظور توزيع در مدارس فراهم آوردهاند.»
«ماهنامه صبح، بهمن ماه 1375»
پس از اين دستورات، و تأكيدات و تبليغات:
«... تنظيم خانواده و جمعيّت، به عنوان واحد درسى به مجموعه درسهاى عمومى رشتههاى تحصيلى مقاطع كاردانى، كارشناسى و كارشناسى ارشد پيوسته، افزوده شده است. بر اساس اين تنظيم كه از سوى شوراى عالى برنامه ريزى وزارت فرهنگ و آموزش عالى اتّخاذ شده است، گذراندن اين درس براى تمامى دانشجويان كه از ابتداى سال تحصيلى 77 – 78 وارد دانشگاه مىشوند الزامى است...»
«روزنامه ايران، 10/12/1376»
لطفاً به تاريخ نشر اخبار، توجّه كرده و راحت تر نتيجه بگيريد. نگرانى انگليس و آقاى مرندى، ظاهراً با اين تدبير حل شده است. زيرا دختران و پسران جوان، در دبيرستان و دانشگاه، تحت تعليم و تدريس واحدهاى تنظيم خانواده قرار گرفتهاند. آمار پيشرفت مفاسد اخلاقى، پس از اجراى اين طرح، در دست مسؤولين امر است و ما از آن، اطّلاع دقيقى نداريم. اما: «آنجا كه عيان است چه حاجت به بيان است»؟ ولی قضيه به اينجا ختم نشد. و براى آنكه احياناً تمرّدى از سوى مسؤولين ما سر نزند، و خداى ناكرده سستى در كار نشان ندهند دستور العملهايي از سوي بزرگترها ارائه شد. توجه کنيد:
«برنامه پنج ساله سوّم صندوق جمعيّت ملل متّحد براى جمهورى اسلامى ايران تشريح شد. به گزارش ايرنا، محمّد مصلح الدّين نماينده جديد صندوق جمعيّت ملل متّحد در ايران، ديروز در جمع خبرنگاران، بهبود كيفيّت خدمات بهداشتى تنظيم خانواده و گنجاندن مطالب آموزشى مسايل جمعيّتى در كتب درسى به ويژه در مناطق دور افتاده كشور را از جمله برنامههاى اين صندوق ذكر كرد.»
«روزنامه قدس، 17/4/1378»
و معنايش اين است كه سايه به سايه و لحظه به لحظه مراقب حركات مسؤولين ما هستند كه نكند خداي ناکرده وظيفه جهانىِ خود را فراموش كرده، و يا آنطور كه بايد، از عهده انجامش بر نيايند.
ادامة مطلب
| 
